Boek
Twee vrienden, Herman (°1940) en Leo (°1941), reeds jaren lang parochianen, hebben de laatste twee jaren goed geluisterd naar heel wat mensen, jong en oud. Vijf en twintig uur tète à tète gesprekken werden op band geregistreerd, op PC opgeslagen en nadien nogmaals aandachtig beluisterd. Zo doende kregen vele vragen een antwoord. Telkens doken echter nieuwe vragen op: Lagen er ergens nog verborgen plannen van een kerk die nooit werd gebouwd?
Wat met de schilder, monnik of leek, van de grote engelenfresco in het koor? Wie was uiteindelijk verantwoordelijk voor de twee blauwe pauwen glasramen? Was pastoor Coen een graag geziene zielenherder, een vaardige elektrieker of een moderne restaurateur, of verenigde hij deze functies en nog veel meer in één persoon? Van waar de voorliefde van pastoor Andries voor kleine gele paasbloemen? Wie was Pierre uit het cafeeke en stond er dan toch een fles jenever in de orgelkast boven op het hoogzaal? Trad het buurtteater ook in het buitenland op en hoe ontstond Chiro Hekeko? Is de Sint Augustinusschool met grote financiële problemen gestart? Waren het nu 10 of meer Nachten van Tiense Poort en hoeveel hebben de Nachten opgebracht? Hoeveel keer was de familie Michotte als gulle sponsor tussen gekomen? En de zoektocht werd steeds verder gezet. Het parochiearchief, aangevuld met het archief van de zusters Annonciaden werd tot de laatste doos zorgvuldig onderzocht. Honderden foto’s werden gedigitaliseerd en belangrijke documenten gescand.
De vele kleine verhalen kanaliseerden uiteindelijk naar een driedelig boeiend, maar pretentieloos verhaal: Een huis vol mensen. ‘Een huis vol mensen’ beoogt geen wetenschappelijk werk, noch kritische onderzoeks- journalistiek, wel een verhaal dat zich ontvouwt over de voorbije 100 jaar in een onderhouden stijl, met vele anekdotes en een schalks knipoogje naar de lezer. Bij de samenstellers groeide een houding van waardering en dankbaarheid voor de vele mensen klein en groot, bekend en niet bekend, die gedurende de voorbije 100 jaar de parochie en de scholen hebben gemaakt tot wat ze zijn. Beetje per beetje kwam de waarheid van 100 jaar gemeenschap aan het licht en werden mensen tot leven gebracht. Van deze mensen werd binnen in het boek een reeks foto’s geselecteerd en chronologisch geordend: de parochie in beeld.
Maria De Winter ( °1902), getuige bij uitstek, mocht zeker niet onvermeld blijven. Mariake maakte alles mee van de Heilig Hartparochie tot de Sint Franciscus gemeenschap. Zij herinnerde zich nog zo veel. Tijdens de interviews viel haar levenskunst op. Jacques Haers (°1956, Jezuiet, docent aan de Faculteit Theologie en Religiewetenschappen van de KU Leuven, waar hij ook voorzitter is van het centrum voor Bevrijdingstheologieën tevens academisch directeur bij UCSIA Antwerpen, oud parochiaan, schreef een uitgeleide op het boek: een inspirerende tekst voor de toekomst van de kleine vitale Sint-Franciscusgemeenschap.
Veel kijk- en leesgenot.
